Sargıları çıkartırken...

Derin bir nefes alıp çektim onu içime sertçe. O kadar kalındı ki; beynimden vurulmuşa dönüyordum her darbesinde. Ama müthiş bir rahatlık veriyordu vücuduma. Beni kontrol ediyor, bu seansın iplerini elinde tutuyordu. İçime girmesi ne kadar hızlı olursa çıkması da bir o kadar yavaş oluyordu. İçimden çıkmasını istemiyordum, hissedebildiğim kadar tutmak istiyordum onu. Sanki bir anlığına bıraksam beni terk edecekmiş gibime geliyordu. Ben de daha sıkı sarıyordum onu parmaklarımla. Verdiği zevki konsantre etmek istermişçesine sıkıyordum onu kollarımın arasında. Zamanın geldiğine inandığımda bir kez daha çekiyordum onu içime. Yine sert, yine derin, yine doğrudan beynime... Canımı fiziksel olarak yakmasından hoşlanıyordum, çünkü ruhsal olarak bu acı beni tatmin ediyordu. Dudaklarımdaki ıslaklığı kurutuyordu her bir darbesiyle. Vücudumdaki suyu buharlaştırıp havaya karıştırıyordu. Terlemeye başlamıştım. Alnımdan süzülen damlacıklar onun ateşini söndürmek istermiş gibi üzerine dökülmeye çalışıyorlardı. Anlamıştım, geliyordu sonuna. Ağzıma aldım onu tekrar. Son nefesinin zevkini çıkaran biri gibi vantuzladım, içime çektim onu. Patlamıştı ağzımda. Tadı her zamanki gibi nefisti. Hafif şekerli, acımtırak bir tat. Dilimdeki bu tadı kaybetmemek için yutkunmadım. Ağzımda beklettim bir süre. Damağım bu tada tamamen alışınca içime doğru kaydırdım. Soluk borumdan aşağı süzülenleri hissetmeye çalıştım. Başım dönüyordu şimdi. Etkisinin geçmesi ve bir cümle kurmaya yeltenmem 15-20 dakika kadar sürdü. Nefes alıp verişlerim düzene girmemişti hâlâ. Masanın kenarına ilişmiş, sinsi sinsi bana bakıyordu. Dalgalanan gözlerimi sabitlemeyi başarır başarmaz yanına gideceğimi söyledim. İlgi ve şefkat bekliyordu. Doğruldum ve onu yeniden sarmaya başladım parmaklarımla.

Parmak fetişi

Tecrübe edilmeden yazılmıyor bu lanet olası. Sigaraya başladım yeniden. Unutmuşum nasıl olduğunu. Aralarda otlandığım fırtları saymıyorum. Onlar kaçamaktı. Şimdikiyse adı konmuş bir ilişki.

Markaları unutmuşum. Evde Camel vardı bir tane, şu soft olmayanlardan. İlk gece 6 tane içtim kahveyle birlikte çerez niyetine. Her içime çekişte ağzımın tadı kaçtı. Ama üflemesi yok mu! Üfledikten sonra canım çekmeye başladı iyice. Şerefsizin, damağımı ve geniz arkamı asfalt yalamışa çevirmesinin dışında bir sıkıntısı yok gibi şimdilik. İçerken keyif veriyor, içmediğimdeyse canımı yakıp kendini istettiriyor. Bir de verdiği rahatlığı özlemişim. Zehrin kaslarımı yumuşattığını hissedebiliyorum. Sanki biri masaj yapıyormuş gibi, kendimi kasap tezgahında dövülmekten folloş olmuş köfte gibi hissetmeme yol açıyor. Seviyorum bu hinliğini. Başka tatları hatırlatıyor bana. Kendi tadını ancak bu şekilde kamufle edebiliyor anlaşılan. Bir fahişe görevi görüyor. Arzulanmayanla yapılan sekste sözde özne konumunda. Gözlerimi kapatıp o tatları almamı sağlıyor. Hele üflerken... İşte, o zaman boşalıyorum. Bazen aşırı duman çıkardığımda kendimi erken boşalmış, başarısız addediyorum. Genelde içimde tutmaya çalışıyorum zevki geciktirmek için. Ondan sonra belli belirsiz bir duman yükseliyor havaya. Havada kadın silüetleri çizerek kayboluyor atmosfere. O kadınları soluduğumu hissettiriyor bana. Kül tablasına sertçe bastırıyorum parasını. O kadınlara asla sahip olamayacağımı bildiğim için aczimin acısını ondan çıkarmak istiyorum. Evi terk ettiğinden emin olana kadar ümüğünü sıkıyorum.

Zaman geçiyor ve yeniden sertleşiyorum. Yakıyorum bir tane daha...

Yatmadan önce 100 neşter darbesi

Nip/Tuck nedir? Hayır, bu sorunun cevabını anlatmayacağım. Cevabı zaten biliyorum. Ben soruyu anlatmak istiyorum sizlere, dilimin döndüğü kadar, ifade kabiliyetim yettiği kadar. En önemlisi de benim açıklamama izin verdiği kadar.

"Tanrı ile bir cerrah arasındaki fark nedir, biliyor musun? Tanrı kendisinin bir cerrah olduğunu düşünmez." - Julia McNamara

İlk bölümünü izlediğimde o dönem çıkan hastane kokulu dizilere bir yenisinin eklendiğini düşünerek başlamıştım. Belki bir test sürüşü atıp sonra bırakacaktım. Bilmiyorum ve hatırlamıyorum şimdi. İlk bölüm çok geride kaldı. Ardından da bir cesur adamın bunu çevirdiğini haber almış ve çok sevinmiştim. O zamanlar çeviriye de yabancıydım, çevrilmeye de. Hatta sanırım başarısızdım o dönemde çeviri konusunda. Hoş, şimdi de başarısız olduğumu düşünüyorum. Sanırım, Nip/Tuck bende bir tek bunu değiştiremedi. Belki de pek umursamadı beni. Ama benim umurumdaydı Nip/Tuck. Basit bir cerrahlık öyküsü, post-modern bir güzellik anlayışı, hiç anlayamadığım bir makyaj pazarından öte olduğunu kanıtlar nitelikteydi. İlgimi çeken de bu olmuştu. Farklıydı işte. Mide kaldıran operasyon sahnelerini, hızlı yaşanıp, gir-çık geçilen pompalanmış kadınları, kendini tekrar eden sıkıcılıktaki güzellik anlayışını olduğu gibi resmetmeyi seçmişti. Kimileri bu özellikleri yüzünden "çok sert" diye nitelerler. Sert değil ki, sadece gerçektir Nip/Tuck. Sadece gerçek, ve gerçek asla sert olamaz. Sadece olduğu kadardır. Bunu sert gibi görmek bir seçim meselesi.

"Şimdi gerçeği görme zamanı. Eğer güçlüysen bu seni özgürleştirecek, eğer zayıfsan seni sen yapacak." - Christian Troy

Estetik cerrahların hayatlarıyla bizi tanıştırdığı söyleniyor bu dizinin. Hadi oradan! Bu kadar yüzeysel olunabilir mi? Yüzeysel olduğu iddia edilebilecek tek öğesi başroldeki Christian Troy olabilir ancak, o da ancak çok darda kalınırsa kesilebilecek bir ahkamdan ileriye gidemez. Elle tutulamaz, varlığı kanıtlanamaz -ağırlığı konusundaki iddiaları saymıyorum-, inançtan bir adım öteye gidemeyen bir şeyin peşinde Nip/Tuck, ruhumuzun. Dizinin tanıtım metninde yer alan soru da bu savımı ayan beyan ortaya koyuyor: "Ruhunuz için yüzeyde yapılan bu değişiklikler yeterli olabilir mi?" Yaratılışın kısır döngüsünden gelen, bir sperm ve bir yumurtadan oluşan deri kavramının, yine aynı döngüden gelen güzellik kavramıyla şekillenmesi aslında çok ironik. Ruh kavramını ne şekillendirecek öyleyse? Başkaları mı? Elbette, sadece güzellik ya da ilk duyduğum günden beri varlığına inanmadığım, iğrenç "normal" kavramıyla ilgili değil bu estetik dünyası. Tedavi amacıyla da yapılıyor bu operasyonlar. Ama Nip/Tuck'ın bu güzelim amacı baş tacı etmek gibi bir derdi yok. Varsayılan bir ayar olarak düşündüğünüzü farz ediyoruz (Default demeye çalıştım, ama çeviride başarısız olduğumu söylemiştim).

Güzel, prezentabl, anlayışlı, kaba, kötü, zevk sahibi, pişmemiş, tatsız, hırslı, eğlenceli, somurtkan, pozitif... Bunların hepsi günümüz dünyasında; hayır aslında, her zaman varlığını yitirmeden kendimize empoze ettiğimiz sıfatlar. Nasıl sorusuna verilebilecek göreceli cevaplardan sadece birkaçı. Bu cevapların hepsi beğenilerle göreceli aslında. Birbirimizi tanımlama şehvetine ve açgözlülüğüne meraklı olduğumuzda kullandığımız ve beynimize bile gitmeden ağzımıza gelen yaftalar. Bana göre ırkçılıktan öteye gitmiyoruz, her ne kadar aksini iddia etsek de. Tanımlamalıyız, sınıflandırmalıyız etrafımızdakileri. Zenci, Kürt, Barbar Türk, Güneyli, Asosyal, İrlandalı, Fakir, Zengin piçi, En az Lise Mezunu demekten ne farkı var bunların? Konuşmuyorsa ketumdur, soğuktur birisi. Biz onu ancak konuşarak anlayabilecek kadar yüzeyseliz çünkü. O da ancak kendini anlatarak bize tanıtabilecek kadar zayıftır çünkü. Biz o kadar basit varlıklar mıyız insanlar olarak? Karşımızdakini anlamamız çok mu gerekli söyleyeceklerinden ya da görünüşünden ya da yaptıklarından? Onu anlamamızdan daha da önemli ve vahim bir sorunumuz var aslında. Onu kabul edebilmemiz için illa kendini anlatması gerekmekte. Bunu başaramayan ve başarısız olduğu için kabullenilmeyen, dışlanan insanların ruhlarında açılan, kapatılması imkansıza yakın olan en tehlikeli ve en vahşi duygu da burada devreye giriyor. Sevgisizlik.

"Operasyon geçirmiş birini gördüğümde, ilk düşüncem şu oluyor: Seni kim yeterince sevmedi?" - Ryan Murphy (Dizinin yaratıcısı)

Yalnızlıktan ve yalnız kalmaktan korkuyoruz tür olarak. 20-25 seneyi devirmiş insanların akıllarında yalnız ölmeme fikriyle dolaşmalarını, bir an evvel O'nu bulmalıyım yoksa ne yaparım, diye gezinmelerini aklınız alıyor mu sizin? Birilerine bağlanma, kendilerine bağlama, "ileride bir yerime bir şey olursa bana kim bakar" türevinden depresyon fidanlarını atmaya çok hevesliyiz. Özgüven sıkıntısı mı çekiyoruz yoksa gerçekten de birileri olmadan çekilmez mi bu yaşam... ya da bu ölüm? Bağımlılıklarımızdır bizi yaşamda tutan ve aynı şekilde ölüme çeken. Bu bağımlılık içki-sigara-uyuşturucu gibisinden fiziksel zararlı maddeler de olabilir, ruhumuzun açlık çeken bölgelerinin yarattığı enfeksiyonlardan doğan sevilme, seks, beğenilme, aşk gibi hem fiziksel hem de ruhsal ihtiyaçlarımız da. Öyle ya da böyle herkes benmerkezci olacaktır hayatının bir evresinde. İhtiyaçlarımızın tedarik edilmesi gerekliliği küçücük beyinlerimizde binlerce tecrübe taşı ve kilolarca badire sıvasıyla inşa ettiğimiz prensiplerimizin de önüne geçecek, öncelik oluşturacaktır. İhtiyaçlarımız bize yön vermeye başlayacaktır, biz daha ihtiyaçlarımıza yön çizemeden. Bu muhtaçlığın bir adı varsa da ben bilmiyorum, belki Nip/Tuck biliyordur. Yüzeyden de olsa, yüzeysel de olsa bir şekilde bu gereksinimlerin kulağı ters gösterme misali bir ilacı var. Yüzümüzün, gözümüzün, göbeğimizin, kolumuzun, kıçımızın, başımızın bazı müdaheleler ile kolayca "normalleşebildiği" bir devirdeyiz artık. Üst derideki bu normalleşme çabaları altta çarpan organımıza ve şu taşıdığımız 28 gramlık yükümüze nüfuz etmeye yetiyorsa ne âlâ! Peki ya yetmezse? Daha fazlasını mı isteyeceğiz? Yeni bir ameliyat, daha sıkı bir beden, daha çok fedakârlık, daha az biz... Gitgide normal kavramı altında eriyip gidiyoruz. Kavramın bizi değiştirmesine seyirci kaldık, bari insanların bizi değiştirmesine izin vermeyelim. Kendimizi kusurlarımızla değil, sadece sevelim. Dışa vurmadığımız engellerimiz görünmüyor diye kendimizi fiziksel olarak "tamam", görünenleri de "farklı"dan saymayalım.

"Geri kalanlarımızın içine giydiklerini siz dışınıza giyiyorsunuz." - Sean McNamara

Bir de şöyle bir inanılan doğru var ki; istediğimiz gibi hissedebilmek için mutlaka önce yerine getirmemiz gereken bazı şartlar olmalı. "Yemeğini yersen çabuk büyürsün" misali nasıl bir saçmalıktır ki bu, öz be öz bana ait olan hislerimi neden ben kontrol edemiyorum da başka yerlere pamuk iplikleriyle bağlamak zorunda kalıyorum? İnsanın kendini başkalarına tanıtması o kadar gerekli olmasa da, önce bir kendini tanıması elzem. Hatta işte bir gereklilik size: İnsan kendini tanımak zorundadır. Dikte ettirilen doğruların kalıplarına uymayan bir profili varsa bunu kafasına takmasa da olur. Doğrular seninle karşılaşmadan önce başkaların verdikleri kararlarla biçim almıştır çünkü. Kendimizi iyi hissetmek için bir şeylere ihtiyaç duymamalıyız. Nasıl hissetmek istiyorsak öyle hissedebilmeliyiz. Bunu kimse engelleyemez bizden başka. Duygularımızın amaç olduğu bir evrende geri kalanların hepsini araç olarak kullanıp atabilmeliyiz. İyi hissetmek için bir şeylere ihtiyaç duymasak da olur, ama bir şeyler yapıp da iyi hissedebiliyorsak yeme de yanında yat o zaman. Önce kendimizi bilmeliyiz. Hislerimizi engebesiz yaşamak için tek ihtiyacımız bu. Biraz Sokrates koktuğunun farkındayım ama benden önce söyledi diye, bu onu taklit ettiğim anlamına gelmez.

"Dahili bir problemi harici bir tamiratla düzeltme hatasına düşmeyin." - Megan O'Hara

Ruhumuzun manevi ve ruhani bir kavram olduğuna seviniyorum. Allah korusun tersi olsa, onu da tamir edebileceğini -tedavi değil- düşünen zavallılar ortalıkta türer, daha da zavallılar bu türeme zincirinin besinleri olmaya büyük bir hevesle istekli olurlardı. Ruhun tamiratı abesle iştigal ama tedavisi bambaşka bir mesele. En çetin ceviz varlığımız sanırım ruhumuz ki, tedavisinde çoğu zaman başarısız olunuyor. Hoş, bunu başardığını "iddia eden" psikiyatristler eşek yüküyle para götürmesine götürüyorlar ama yine de bu tedavinin başkasının yapabileceği bir iş olduğuna inanmıyorum. Bir tecrübe, yaşanmadan hiçbir şey ifade etmez. Aslında, hiçbir olgu başkaları tarafından da tecrübe edilemez. Kimse sizin yerinizde asla olamaz. Ancak benzer olayları yaşayabilir, ama aynısını asla bilemez. Akıl vermek, nutuk atmak, ahkam kesmek içgüdüsel olarak sevdiğimiz yardımlaşma araçları fakat iş yine kendimizde bitiyor. Öte yandan kendi başımıza değişmemiz oldukça zor, yapımız gereği. Biz kendi başımıza değişmek yerine değiştirilmeyi tercih ediyor, kolayına kaçıyoruz. "Bu pazartesi başlıyorum"ların kaçı Salı son buluyor, kaçı bir sonraki Pazartesi'yi görebiliyor? Kaçımız bir özelliğimizi değiştirmeyi başarabiliyoruz? Zerre iz bırakmazcasına değiştirdiğimiz, bağımlılık yaratmış bu özelliğimize ne kadar süre sonra geri dönüyoruz, ne kadar süre onsuz yapabiliyoruz? Hemen mi her halükârda mı?

"Bu sefer daha iyisini yapacağım. İnsanlar değişir." - Sean McNamara
"Yüzler değişir, ama insanlar? Bu adamı Asyalı'ya benzettik diye bu herif daha fazla mı Japon olacak. Neysek oyuz." - Christian Troy

Mesaneden interaneler

Acaba sadece ben mi kaldım dünyada bundan sıkılan ve geriye dönmeye çalışan? Her yenisiyle birlikte, ben eskilerimden de sıkılıyorum. Millete bakıyorum, onlar yenilere hevesliler. Hepsini deneyip yenisi çıkana kadar bağlanmaya çalışıyorlar. Ne tuhaftır ki, ben eskilere bile adapte olamıyorum. Gittikçe geriliyorum. Sonunda ana geminin sintinesine döneceğim galiba. Oraya da bir yenilik getirdilerse yuh artık! Tek balta girmiş ormanımı rahat bırakın bari!

Olmuyor da olmuyor. Ben olduramıyorum kendimi bunlara. Etrafım olmuş gitmiş bile, kendi yeni problemlerini bana anlatıyorlar. "Ne diyorsun sen" bakışımın farkına varamayacak kadar uzağımda ve ilerimdeler. Onlar yenilikler içinde eski dertlerine yeni makyajlı çözümsüzlükler peşinde, antika meselelerine hoşt-modern yaklaşımlar yapmaya çalışarak limana toslar vaziyette beni de bordalamaya çalışıyorlar. Yetişmeye çalışmayacağım ki ben onlara. Yerimden memnunum. He, bir gün "Hadi, kalk buradan" deyip de yerimden kaldırılırsam, işte o gündür benim de çemkirme vaktim. Hayır, yine gitmeyeceğim onların yanına. Arayışıma devam edeceğim. Belki, olduğu yerde saymayı seven, saymaz ve aymaz bilgilerin olduğu bir alem bulabilirim kendime. Kendi eski, köhne dertlerimizi yenileriyle geliştirmeye çalışmadığımız bir alem. Tek düşüm bu şimdilik. Var mısınız orada bir yerde? Bu mesajımla size ulaşmaya çalıştığımı görüp, beni dayaktan öldürene kadar dövecek olan sizlere diyorum. Kime diyorum... Bir bilsem.

Pinpon

xx: Değişmen gerek, böyle yaşayamazsın.
xy: Neden? Ben halimden memnunum.
xx: Evet, işte! Ancak sen memnunsun zaten. Etrafındaki kimse memnun değil. Gidişatını hiç beğenmiyorum. Kendine çeki düzen ver.
xy: İyi de, madem çevrem beni beğenmiyo, o halde çevremden çekilsinler bir zahmet. Salak mı bunlar? Niye duruyorlar beğenmedikleri bir ortamda?
xx: Hayır işte! Sen değişmelisin!
xy: Niye ya? Ben memnunum. Etrafımdakiler de gördüğüm kadarıyla benden memnunlar. Kabul etmişler işte beni. Sorun sende olmasın?
xx: Bende ne sorun olacak be! Önce sen kendine bak! Kafan dumanlı gezersin, saçma sapan arkadaşların var! Seni de onlar alıştırdı zaten bu boka!
xy: Neden onlar alıştırsın? Benim aklım çalışmıyor mu? İstedim, "Verir misin?" dedim, aldım ve ulaştım. Hepsi bu. Bilinçli bir istemdi, bilinçsiz bir keyifti. Bence sen de denemelisin bir ara. Sabahın köründe içtiğin viski koladan daha keyiflidir merak etme.
xx: Aman, çok merak ediyordum! Teşekkür ederim merakımı giderdiğin için! Ayrıca seninki o viskiden daha zararlı. Beyin hücrelerini yok ediyor.
xy: Daha iyi ya işte! Bunamış bir pinpon olurum ileride. Sen ise karaciğer ameliyatı için bekleyen bir ihtiyar keçi olursun.
xx: Çok komiksin.
...
xx: Ee?
xy: Ee ne?
xx: Çıkarmayacak mısın üstünü?

Alışkanlıklar

Sabah kalkıp diş fırçalamak bir alışkanlık mıdır? Eğer alışkanlıksa bu, zoraki bir alışkanlık sayılmaz mı? Alışkanlık ne demektir? İstemeden, elimizde olmasa da yaptıklarımız alışkanlık mıdır? Eğer öyleyse, sigara içmek bir alışkanlık mıdır? Sigara içtikten sonra dişleri fırçalamak nedir peki? Amma soru sorar oldum.

Alışkanlık kelimesinin içini dolduramam belki, ama emin olduğum bir saptamayı da alışılageldiği üzere buraya yazmadan duramam. "Takma kafana, alışırsın zamanla" sözlerini hangi vuku bulan durumda söyleriz? Allah'ım yine soru sorar oldum bak! Ölümden sonra söylemez miyiz bu sözleri ya da bize söylemez mi bir başkası? Ölüm alışkanlık mı yapar yani?

Hiç sanmıyorum işte bunu. O klişe avuntu safsatalarının ardında, söylenecek söz bulamama ezikliğini giderme çabası yatıyor. Bir şey söylemezsek öleceğiz çünkü ya. Bok var, illa ağzımızı açmalıyız merhumun yakınının yakınında. Yakınında olmak yeter bana kalırsa o yakının. Yanında olmaktır zaten yakınında olmaktaki amaç. Bunu konuşmadan da yapabiliriz, hatta bunu konuşmadan yapabilmeliyiz.

O değil de, bana kalırsa ölüm asla orijinalliğini yitirmiyor. Evet, yitirmiyor. Çevremizden kaç vefat haberi alırsak alalım, ölüm hiç ikinci bölümü çekilmeyen bir dizi film gibi ilerliyor. Hep o pilot bölümde sürekli bizi denemeye devam ediyor. Bu yüzdendir ki; her zaman şoke edici atakları, beklenmedik sürprizleri, merakta bırakan finali ve etrafına seyirci toplayan bir senaryosu oluyor. Kaç bölüm seyretsek de hep aynı etkiyi yaratabiliyor. Aynı etkiyi yaratabiliyorsa o halde bu etkiye çoktan alışmamız lazımdı aslında, değil mi?

Orada Mıyım?

Canım acıyor. Her aldığım nefeste canım acıyor işte. Kendimle kaldığımda düşünmek zorunda kalıyorum, yapacak başka bir şey yok. Düşünmeyi sevmiyorum, amaçsızca durmayı seviyorum. Duruyorum yolda. Geçiyorlar yanımdan, bazan çarpıyorlar bana. Canımı yakmıyor bu çarpmalar artık. Herkesin içindeki büyümeyen çocuğum ben. Herkesin içinde miyim yoksa herkesin içinde mi büyüyorum orta yerde? Büyümek için delirmeyen, küçüklüğünü de kabullenemeyen bir çocuk. Buzdolabının kapağına erişmek için uzanıyorum, açınca içeride ne bulacağımı bilmeden. Soğuk dolabın içi de. Sıcak bir yemek arıyorum yana yakıla. Yapacak da yok ki kimsem. Gurulduyor isteksizce. O da anlıyor belki çaresizliği, kabul ediyor beni olduğum gibi. Nedenler hiç umurumuzda değil ikimizin de. Tanımlamaya çalışmıyorum kendimi. Olduğum kadarım, kadarıyla oldum. Tanımıyorum da ayrıca ben kendimi, tanımak da istemiyorum lanet olası. Sen tanıyor musun ki kendini, karşıma geçmiş bana beni anlatabiliyorsun? Ben miyim sana beni tanıtan yoksa sen misin beni benden çıkartmaya çalışan? Ben ilgilenmiyorum benimle, benliğimle. Sen kandırmaya devam et çevreni, onlar da kanmaya devam etsinler tanıdıklarıyla. Yeter ki hepiniz benden uzak durun. Ben kanamaya razıyım.

Nazar

Haftasonu bir nikaha davetliydim. Oldum olası fazla sevmemişimdir bu tip şeyleri. Kendim evlenmediğim için, bok at izi kalsın tadında bir kıskançlık beslediğimden herhalde. Yine önüme birkaç engel koyarak gitmemeye çalıştım. Bu seferki engellerimden en babası 20 dakikalık kravat bağlayamama beceriksizliği olmuştu. Siga siga da olsa engelimi aştım ve yola koyuldum. Emir büyük yerden geldiği için taksiye atlayıp "Yıldız'dan aşağı uç!" dedim abiye. "Evet"lere 3 dakika kala salona daldım. Geç kalmadım di mi, diye sorarak maç başlamadan kendi ağlarımı havalandırdım. Sinemaya mı geldin pezevenk, diye fırçayı yemiştim Yaşar Amca'dan.

Oğlan tarafıydım ben ama kız tarafıyla da tanışmıştım vakti zamanında. Yakışan bir çiftti. İkisi de birbirini "tek", beraberlerken "yarısı" olarak görmeyi başarmışlardı. Flört ettikleri dönemde bile bu işin sonucu belliydi. Abes ebeveyn sorunlarını aşıp, nihayet girebilmişlerdi bu eve. Yine de bir şey eksik gibi geliyordu bana. Eksik denemez belki, ama tamam da sayılamazdı.

Dakikalar sonra mürüvvet görecek olan ve suratlarında henüz o şapşal heyecanı yenememenin izlerini taşıyan ailenin ellerini öpüp salonun arkalarına, gölgelerine doğru çekildim. Ben yürürken 500 kişilik salon ayaklanmış alkış sesleri yükselmeye başlamıştı. Ayaktaki tek kişi olduğumu sanıp beni alkışladıklarını düşünmüştüm. Oysa, elbette ki kimsenin umurunda değildim. Ellerin kavuşmasının nedeni çiftin kapıdan içeri girmesiydi. Ben ise bu maçı tribünden izleyecektim. Ulu teknik direktörün taktiğinde bugün bana yer yoktu.

Yerleşildi. Makineler hazırlandı. Kodamanların suratına bir ıkınma ifadesi konduruldu. Sanki, onlar da yeniden evleniyorlarmış gibi gelinle birlikte ayaklarını hazırlamış aportta bekliyorlardı. Bir tok sesin sorularına iki çatallı ses beklendik cevapları verirken her nikahta en karanlık odalarda bekletilen sürpriz yine uykusunda bırakılmıştı. Her şey planlandığı gibi gidiyordu. Sonucunu bildiğiniz bir maçı izlemek ne kadar heyecanlıysa, bu tören de bana o kadar heyecan veriyordu.

Maşallahı olan 2 ailenin nur topları evlendiğinden, tebrik sırası halk ekmek sırasına benzemiş ve ben de ağırkanlılığımın cefasını çekmek zorunda kalmıştım. En son Sami Yen'deki bir maçta duyduğum "Kaynak yapmayın" sözünü bir nikahta duymak beni çok neşelendirmişti ki; bir şey gördüm. Ya da o bir şey kendisini görmeme izin verdi.

Önce kulak zarımdan içeri süzülerek beni yanına çağırmıştı. "Dur, şurada bir şey kalmış."
Kafamı çevirdiğimde bir kadının, sevgilisi olduğunu düşündüğüm adamın takım elbisesini eliyle temizlerkenki hâline tanık oldum. Ancak beni esas etkileyen kadının gözleri olmuştu.

Dünyanın en güzel gözleri değillerdi, hatta hiçbir orjinallik yoktu o gözlerde. Ama bakışları...
Bakışlarında bir şefkat, hareketlerinde bakışlarını tamamlayan bir anaçlık vardı. Karşımda annelik içgüdüsünü giyinmiş bir kadın duruyordu. Gözlerine çok gerekliymiş gibi yerleşen bir damla, o meleksi bakışı kadının yüzüne kondurmuştu. Modası asla bitmeyecek, kimsenin asla vazgeçemeyeceği dişi kıyafeti bu kadının üzerine cuk oturmuştu.

Adam farkında mıydı acaba bu bakışın? Tebrik salonundaki benden başka herhangi biri, elle tutulabilecek kadar keskin olan bu duyguyu yakalayabilmiş miydi? Bu âna benden başka biri tanıklık edebilmiş miydi?

Herifin sırtı bana dönüktü, göremedim ne karşılık verdiğini. Yine kıskançlığa kapılıp, kadını hak etmediğine hükmetmiştim. Üzüldüğünde kaçabileceği bir bakışa sahip olduğunun, sevincini ölümsüzleştirecek bir bakışa sahip olduğunun farkında olmadığını düşünmek istemiştim, çünkü aynı bakışa bir zamanlar ben de sahiptim...
Değerini bilememiştim.

16:12

Şirkette oturmuş, mesai bitimini bekler bir vaziyette koltuğumda pinekliyordum. Akşam eve gidip alışarak sevmek zorunda kaldığım rutinimi yapar; önce yemeği ateşe koyar, sonra yıkanır, giyindikten sonra tıkınıp, 2-3 anime, belki 1 dizi, belki de çeviri kontrolü yaparım, diye içimden geçiriyordum. Anlaşılan hangi günde olduğumun yine önemi yoktu. Dünlerimin bir kopyası olacaktı. Bugünümü dünden farklı kılacak şey, yine bir bilinmez olacaktı. Belki yüzünü gösterecek belki de bir sonraki güne devredecekti.

Gittim mutfaktan çayımı aldım. Herkes ince bellide içerken ben inadına kupaların sevdalısıydım. Şirket içi rutinime son zamanlarda eklediğim Eti Browni Vişne Soslu'yu dikkatleri çekecek şekilde açtım. Son 1,5 saattir bürodaki kimseden klavye dışında ses çıkmamıştı. Telefonlar bile çalmazken ben buradayım, diye bağırıyordum sanki. Kafalar bir şaşkınlıkla bana döndü, ama 3 saniye sonra insanlar yine kendilerini bilgisayar ile ifade etmeye başlamışlardı. Buna da alışıktım. Belki de yarın aynı saatte, aynı pakedi açtığımda yine aynı tepkiyle karşılacaktım. Bu da mı rutinim olmuştu yoksa?

Tetikleme mekanizması devreye girmiş bir bomba gibi küçük fikirler beynimdeki geri sayımı aktive etmişlerdi. İşin nereye varacağından adım gibi emindim. Sadece önüne engeller koymaktı benim naçizane yapabileceğim. Unutulamaz sorunun ayak sesleri birazdan kulağıma kadar ulaşacak, dizdiğim engellerin üzerine doğru yürümeye başlayacaktı. Onları da yıkıp geçecek, çat kapı ben geldim, diyecekti. Biliyordum. Hep böyle olmuştu çünkü. Bu da lanet olası bir rutindi.

Ama bu sefer farklı bir taktikle savaşmaya karar verdim. Ne zaman karşı koyduysam, hep yenilmiştim. Bu sefer onun taktiğini uygulayacaktım. Savunma olmayacaktı, bu kez ben saldıracaktım. Başım ağrımaya başlıyordu. Ya şimdi ya da hiç, dedim kendi kendime. Saat 16:12 olmuştu. Çok kıytırık bir dakikaydı, ama tarihimde muazzam bir ânı simgeleyecekti. Kendimi sorgulamaya başlamıştım...

Turn the Page

Kendini şartlandırıyorsun sen, demiştim.
Başarısız olmak isteyerek gidiyorsun, o zaman bahanen hazır olacak.

Canını yakmak istiyordum, çünkü o da benim canımı yakıyordu. Doğa kanunlarına her zaman saygı duymuş ve onları benimsemiştim. Dış görünüşü gelişimini tamamlamış bir insan gibi görünürken, içeride tabiattan hiç kopmamış bir hayvandım sanırım. Gideceği haberini aldığım gün ağzımdan boktan bir "Senin adına sevindim" çıkmıştı. O da ben de içimizden siktir çekmiştik.
Yalan söylüyordum.
Ağzımdan çıkanlarla içimdeki bencil hayvanı gizlemeye çalışıyordum.
Nafileydi. Karşımdaki benim dostumdu. Benim adımlarımı önceden biliyordu. Beni benden daha iyi tanıyor ve ara sıra bana beni öğretiyordu. Beni evcilleştirmeye çalışıyordu ve ben yine kırık not almıştım.

Madem geri döneceksin, ne sikime gidiyorsun ki, diye yükselttim sesimi.
Hocama karşı geliyor olmak kanımı hızlandırıyordu. Ve belki haklı olabilme ihtimalim iştahımı kabartıyordu. Ağzımdan salyaları akıtarak devam ettim.
"Kaybetmek istediğin bir oyuna giriyorsun."
"Bir hiç için bizi satıyorsun."
Sürekli ısırdım onu ta ki yere düşene ve pes dedirtene kadar.

Elbette pes etmedi. Bu yüzden ben sırada o ise kürsüdeydi.
Çok zorladın bu sefer beni evlat, dedi. Neredeyse başarıyordun ama hala sana öğrettiklerimden ders çıkarmamışsın. Sen çoktan mezun oldun çocuğum, tek yapman gereken artık sınıfı terk etmek, demişti.
Bu kadar basit olmaz diye geçiriyordum içimden. Yine şüpheye itmişti beni. Kafama acaba sorusunu yerleştirmişti. Yine beni yeniyordu. Kaçtım kendi ormanıma doğru. Yenemediği bir rakibi olduğunda aslanlar bile kaçmayı tercih ederlerdi. Koşmaya başladığımda sesini duyabilecek mesafedeydim...

Defterinde bir sayfaya 100 kez bu senin için bir fırsat yazacaksın sonra da o sayfayı çevireceksin, diye sesleniyordu arkamdan. Arkama bakacak cesaretim olsaydı, yüzündeki gülümsemeyle bir başka canımı daha almasından korkmuştum.